4 Mei 2004 Australië

foto: (right)Elissa Klaassen reading eulogy "women in resistance" and (foto left) the flowers in Australië at our Dutch National Liberation Day, the 4th of may 2004.

Albert Klaassen, secr. oud-strijders in Australië

In Perth, West-Australië, verzorgt de vereniging van oud-strijders de jaarlijkse herdenking. Ongeveer vijftig mensen komen bijeen op het oorlogskerkhof van de Nederlandse gevallenen tijdens de bombardementen op Broome in Australië. Albert Klaassen, secretaris van de vereniging, vindt het belangrijk dat het gebeurt. "Voor veel veteranen hier speelt de oorlog een grote rol. Sommigen worden er nog dagelijks mee wakker. Door de herdenking krijgen zij de steun en de aandacht die ze verdienen."

Voor de ceremonie van Dodenherdenking zoekt de vereniging meestal een thema. "Dit jaar hebben we gekozen voor Hannie Schaft, het meisje met het rode haar."

De gehele voordracht van vrouwen in het verzet was een zeer geslaagde herinneringsdienst. In het program werden de namen afgeroepen van de verzetsvrouwen. Na iedere de naam werd door Elisa Klaassen een rode roos aan een dame uit het publiek gegeven die dan de roos op een graf van de in Broome omgekomen vrouwen en kinderen legde. In de achtergrond werd na iedere naam door een dame uit het koor ,,present" geroepen.

Het was zeer emotioneel.

Er is een dvd gemaakt van deze Herdenking in Australië.

Albert

n.b. Navraag bij secr. Nat.Hannie Schaft-Herdenking - info@hannieschaft.nl

Post Traumatic Stress Disorder -

Dachau

I don’t have those dreams so often
It is no longer always with me
When I retire to bed or arise
It is still a part of my being
My most entrenched and vivid experience

It went with death, but returned like Lazarus
That is the quintessence
As difficult to believe as it is absurd
The terror
Torture
Hunger
Lice
Diseases and illness
Executions and hangings
The atrocities fade and blur
But that experience
Superposition of death on living repeats itself
Even today

A small prompt
Nothing is really amiss
Reality slides
Fades
Surroundings become as lifeless as I feel
It doesn’t last long
A fleeting moment
I slip back to present reality

What remains are memories
Associations
The assignment of labour
Work gangs and teams
The falling in, the roll call
The tourment
A kick from a foreman
The chilling stare of a prison guard

Someone is dead
Striped scarecrows shuffle by
The corpse is no longer someone
But something

Each of the incarcerated
Understands the other implicitly
About the Aggressor
About saints and sinners
About heroes and cowards
The shrewd and the clumsy
Cliques and loners

Every day the progression of those who gave up
Dehumanized
Brutalized
Submission
Death

The food
The little morsel each rationing
The piece of potato
It was all you live for
Of all instincts self preservation is the greatest

The lightheadedness of Liberation
More than two generations ago
We thought we were rid of
Racism
Persecution
Greed
War, hunger, terror....
Yes, we believed that for a time
But it wasn’t so
Not then, not now

It makes no difference for so many
Whether I speak of Dachau
Or of our world today
Don’t you agree?
Or is there so much to which you are blind?
It is for those who cannot speak out from their plight
And for those who cannot acknowledge them
I stand witness

Composed by:

Albertus Klaassen,
Former and unfortunaly to a lifetime,
Prisoner of the inhumane catastrophe known as “Dachau”
(Vught-Dachau-Kaufering)
5598-69077
This composition was inspired and has excerpts of the "Verzamelde Werken deel 111" of Ed Hoornik.
Perth, Western Australia, 21-02-2007
Albertus Klaassen died on 28 september 2008 in Western Australia, 84 years old.